1999/07 (4Dvenller ซีรี่ย์)#5

เช้าวันต่อมา ผมกับเคโอโกะได้เดินไปโรงเรียนกันตามปกติและเราก็แยกกันไปโรงเรียนของแต่ละคน ตอนเที่ยงของวันได้มีใครคนหนึ่งได้เดินเข้ามาหาผมและก็นำจดหมายมาให้ผมผมไม่รู้หรอกว่าทำไมผมจึงเปิดจดหมายอ่านดูมันเขียนว่า"แกสินะที่เป็นเพื่อนของอีต่างด่าวนั้นนะตอนเย็นหลังเรียนเสร็จมาเจอกันที่ต้นแก้วมุกดาที่แกชอบมาเจอกันกับอีนี้อยู่บ่อยๆไงละอย่าเบี้ยวนัดเด็ดขาด ชั้นไม่รับประกันชีวิตเพื่อนของแกว่าจะรอดหรือไม่อย่าให้ต้องรอนานเด็ดขาด"

นี่มันบ้าอะไรกันอย่าบอกนะว่าไอ้คนที่ส่งจดหมายนี่มาต้องทำอะไรกับเคโอโกะแน่เลยผมกังวลใจอย่างมาก ผมก็ทำตัวไม่ถูกเลย และผมก็คิดออกถ้าส่งจดหมายไปละก็จะเป็นการตกลงไปตามนัด เมื่อนึกได้ผมก็เขียนจดหมายส่งไปทันทีผมเขียนว่า"เล่นกับใครไม่เล่นมากระตุกหนวดแบบนี้เดี๋ยวจัดให้"เมื่อถึงเวลาผมก็รีบเก็บของเกละวิ่งไปตามนัดโดยทันทีเมื่อไปถึงผมก็พบผู้หญิง 3 คนที่กำลังยืนรอผมอยู่ เมื่อเจอหน้าผมจึงตะโกนถามทันที แต่คำตอบที่ได้น่าชื่นใจมากมันบอกว่า"ถ้าหากแกอยากรู้ว่ายัยนั้นอยู่ไหนละก็ จ่ายเงินมา3,000ไม่งั้นแกก็ไม่ต้องเห็นหน้ายัยนั้นอีก"เมื่อผมได้ยินแบบนั้นแล้ว มีหรือที่ผมให้มันได้ใจผมจึงตอบไปว่า"สิงที่ข้าจะให้พวกแกได้ก็คือค้าข้าวต้มโรงพยาบาล!!!!!"ผมไม่สนแล้วสักสีใครมายุ่งกับเพื่อนชั้นมันต้องตาย!! หลังจากนั้นผมก็หักนิ้วพวกมันและถามว่ามันเอาเคโอโกะไปไว้ที่ไหน พวกมันเจอเเบบนี้ก็ซ่าไม่ออกและร้องขอชีวิตจนมันบอกมาจนได้ผมจงถามมันไปด้วยโทสะว่า"บอกมา...ให้ละเอียดๆ"มันตอบมาด้วยความหวาดกลัวว่า"ตะๆตึกเก่า~แถวชานเมือง~ชั้น3ของตึก~ตึกที่เก่าที่สุด"เมื่อรู้ก็รีบวิ่งไปทันทีและเอาพวกมันติดมือมาคนนึงเพื่อเป็นตัวประกัน

ผมมาถึงตึกที่ว่าแล้ว ผมจึงวิ่งขึ้นไปในตึกโดยทันที เมื่อผมเจอเคโอโกะที่โดนมัดติดกับเสา ผมจึงทิ้งตัวประกันและเข้าไปช่วยเธอทันทีผมเอาผ้ามัดปากออกเธอก็รีบบอกกับผมด้วยความลนลานว่า"รีบหนีไปเร็วเข้าโฟ๊ตที่นี่เป็นกับดัก"จากนั้นก็มีคนเอาแท่งเหล็กมาฟาดท้องผมโดยที่ผมไม่ทันตั้งตัว คนที่ฟาดผมก็คือ หัวหน้าแก๊งนักเลงที่อยู่ในเมืองนี้ ซักพักก็มีนักเลงหลายคนออกมาล้อมผมเอาไว้แล้วพวกมันก็จับผมคุกเข่าต่อหน้าหัวหน้าของพวก

ติดตามตอนต่อไป