สวัสดีค่ะแฟนๆของแมวหมู่วันนี้ขอเล่าเรื่องเล่าของคุณย่า ต่อนะคะวันนี้จะมาเล่าเรื่องเกี่ยวกับพระเกจิท่านนึงที่คุณย่านับถือคุณย่าเล่าว่า ในสมัยนั้นมีพระอาจารย์อยู่รูปหนึ่ง ท่านมีลูกศิษย์ลูกหามากมาย แต่แมวหมู่จำไม่ได้ว่าท่านเก่งทางด้านใด ท่านมีสุนัขแสนรู้อยู่หนึ่งตัว  อยู่ติดทชื่อเจ้า"โทน"วัดที่ท่านจำพรรษาอยู่ติดทะเลค่ะ มีอยู่วันหนึ่งเจ้าโทนวิ่งคาบกระเป๋าใบหนึ่งมาจากทะเล พวกเด็กวัดพากันเปิดกระเป๋าดูปรากฏว่าข้างในมีเงินเป็นปึกๆแต่ใช้การไม่ได้แล้วเพราะมันอยู่ใน น้ำจนเปื่อยหมด แต่ก็สร้างความแตกตื่นได้ไม่น้อย หลายวันต่อมามีสองผัวเมียมาขอยืมเงิน พระอาจารย์ท่านก็ให้ยืม และนี่อาจจะเป็นชะตาของท่านก็ได้ หลังจากที่สองผัวเมียคู่นั้นได้เงินไปก็หายไปสักพัก แล้วกลับมาอีกพร้อมภัตตาหารเพล มาถวายให้ พระอาจารย์ก่อนจะลากลับไป หลังจากทั้งคู่ลากลับไปแล้วพระอาจารย์ก็ ปิดประตูลงกลอน แม้แต่เจ้าโทนท่านก็ไม่ให้เข้า ถึงเจ้าโทนจะร้องจะตะกายประตูท่านก็ไม่เปิด จนลูกศิษย์มาเคาะประตูเรียก เห็นเงียบผิดสังเกตุจึงพังประตูเข้าไปก็พบว่าพระอาจารย์มรณภาพแล้ว ผลสรุปคือท่านโดนวางยา การมรณภาพของท่านสร้างความเสียใจต่อลูกศิษย์เป็นอันมากไม่ใช่แค่ลูกศิษย์แม้แต่เจ้โทนเองก็หงอยเหงาไม่กินไม่นอนต้นลั่นทมหน้ากุฏิเองก็ไม่วายยืนต้นตายตามไปด้วย เด็กวัดจึงตัดต้นลั่นทมมาทำฟืนเผาสังขารพระอาจารย์แทนไม้ฟืนเรื่องนี้ต่างพูดกันว่า ท่านน่าจะรู้ตัวว่าถึงเวลาของท่านแล้ว ท่านจึงทำเช่นนั้น เพราะท่านเองก็รู้ว่าในอาหารนั้นมียาเบื่ออยู่ แต่ท่านก็ฉันอาหารนั้น โดยไม่ให้ใครมายุ่งเลย นี่แหละหนาเงินทองไมเข้าใครออกใคร ใจคอของคนฆ่าได้แม้กะทั่งพระเพียงเพราะ ไม่มีเงินมาคืน ถึงกับต้องฆ่ากันเชียวหรือ บาปหนาแท้ๆ หนอคน เรื่องก็เอวังด้วยประการละชะนี้จ้ะ แมวหมู่ขอจบเรื่องเพียงเท่านี้ถ้ามีเวลาจะแวะมาเล่าใหม่นะจ้ะ