บทนำ

โลกของเรามีสองด้าน สว่าง-มืด เกิด-ตาย การสร้าง-การทำลาย ผู้รังสรรค์แห่งการสร้างได้สร้างการเกิดของดวงดาวและสิ่งมีชีวิต ผู้รังสรรค์แห่งการทำลายได้สร้างการดับของดาวและการตายของสิ่งมีชีวิต ทั้งคู่ได้สร้างสมดุลของสิ่งที่ถือกำเนิดขึ้นโดยหมุนเวียนไปกับความตาย กลายเป็นวัฏจักรแห่งชีวิต

วันหนึ่งผู้รังสรรค์แห่งการสร้าง ได้ให้ถือกำเหนิดมนุษย์ เทพ และเทวดาแก่ดาวโลก ผู้รังสรรค์แห่งการทำลายรู้สึกไม่พอใจเป็นอย่างมาก เพราะมนุษย์ได้ทำลายระบบความสมดุลของโลก ทำให้สิ่งมีชีวิตต่างๆสูญพันธ์ ตายก่อนกำหนด และมนุษย์นั้นยังได้เพิ่มระยะเวลาแก่ชีวิตการตายของตน อีกทั้งมนุษย์ยังเทิดทูนผู้รังสรรค์แห่งการสร้างเป็นพระเจ้า แต่ตำหนิ และด่าทอ เกี่ยวกับหน้าที่การทำงานของผู้รังสรรค์แห่งการทำลาย ว่าเป็นสิ่งเลวร้ายของทุกสิ่งทุกอย่างบนโลก ผู้รังสรรค์แห่งการทำลายรู้สึกเสียใจ จึงได้แต่งบทกลอนเพื่อเป็นการระบายอารมณ์และความรู้สึก ต่อมาเทวดารับใช้ของเทพชั้นสูงได้ขโมยบทกลอนมาอ่านให้เหล่าเทวดา และมนุษย์ฟัง เหล่าเทวดาและมนุษย์ต่างหัวเราะเยาะว่าเป็นผู้มีอำนาจที่ยิ่งใหญ่แต่กับคุ่นคิดกับเรื่องเล็กๆ  ผู้รังสรรค์แห่งการทำลายรู้สึกโกรธจึงได้แต่งบทกลอนสักวาเกี่ยวกับภัยพิบัตของโลกตลอดจนถึงการแตกสะลายของโลกแล้วโยนลงสู่โลก พร้อมกับสาปแช่ง “หากมีผู้ใดอ่านบทกลอนสักวาแห่งนี้ ภัยพิติจะเกิดขึ้นตามลำดับบทกลอน หากอ่านจนจบเมื่อใด โลกนั้นจะถึงคราววินาศ ”

จากคนเขียน

เรื่องอาจจะสั้นไปหน่อยนะคับ ก็ไม่อยากจะเขียนยาวๆซักเท่าไหร่ 5555 อาจจะด้วยนิสัยส่วนตัวผมที่ไม่ค่อยชอบตัวหนังสือเยอะ มันแลดูน่ากลัวยังไงไม่รู้ แต่เรื่องนี้ผมวางแผนไว้ว่าจะทำเป็นการ์ตูน หรือไม่ก็นิยายภาพอีกที เรื่องนี้จะเป็นบทนำที่โยงเข้าอีกกับอีกหลายเรื่องที่ผมคิดไว้ ดีไม่ดียังไงก็ขอคำติชมด้วยนะครับ จุ๊ปๆ