ชอบวาดรูปเล่นๆตั้งแต่เด็ก ส่วนมากวาดสัตว์และอื่นๆเรื่อยๆแก้เหงา(ช่วงยุค90ไม่มีสื่อออนไลน์หนาแน่นมากเราเห็นอะไรจากหนังสือเรียนก็วาดตามนั้น)

จนกระทั่ง ม.ต้นถึงได้อ่านมมังงะด้วยเงินเก็บตัวเองไปซื้อมังงะมาอ่านเรื่อง เซนกิ(เล่มแรกเลย)
และได้ทำการฝึกวาดแนวมังงะจากเล่มนั้น เพราะก่อนหน้าวาดแต่งเรื่องด้วยการดูหนังฝรั่งชะส่วนมากและวาดตามมุมต่างๆของหนังสือเรียน(ฮาๆ)
วาดเล่นบนสมุดมีเส้นจนถึง ปวส.(อนุปริญญา) เชียว
และไม่นึกไม่ฝันว่าจะมี สนพ ในไทยเพราะคิดเสมอว่าจะวาดการ์ตูนเนี่ยะต้องเกิดที่ญี่ปุ่นเท่านั้น(ลับแลมากชีวิต)
จนกระทั่ง อยู่ ปวช.(ม.ปลาย) ได้รู้จัก สนพ ไทย และมีรับนักวาดไทยและได้รู้จักงานคนไทยมากมาย เช่น พี่เอ้ พี่มังกร คนวาดเด็กๆจ๋า คุณธเนศ(ปัจจุบัน บก.ธเนศ)
ยุคที่คนส่งมังงะยังได้แค่เรื่องล่ะ 2500 บาท ต่อ 15-32 หน้า(สยาม) 1000บาท(ไทคอมิค)  แต่ทำได้แค่มองเฉยๆเพราะไม่จริงจัง 

  (งานวาดเล่นบนสมุดมีเส้นทำปกตอนช่วงเรียน ม.ปลาย จนถึง ปวส.)

ชีวิตผันมาเอาจริงเอาจังเรื่องวาดภาพในช่วงทำงานประจำให้หลังเพราะเพื่อนๆในเว็ปบอร์ดวาดภาพ(คือมีคอมของตัวเอง)และการได้รับงานนอกจากการวาดภาพมากขึ้น รวมถึงลายเส้นไฮคอนทราสที่ทำยังไงก็ไม่ลงตัวเสียทีด้วยเวลาที่ไม่สามารถทำอะไรสม่ำเสมอจึงทำให้พัฒนาค่อนข้างเป็ดมากและช้าพอสมควร

แต่ถึงกะนั้นก็ได้สนุกไปกับมัน ถึงจะเศร้าบ้าง ผิดหวังบ้าง หรือสำเร็จดีใจรักไคร่ แต่นั่นก็ความสุข

นั้นมันเป็นช่วงสนุกในชีวิตเพราะไม่นึกไม่ฝันว่าพัฒนามาได้ ถึงจะยังไม่มีผลงานเป็นของตัวเองก็ตาม(ฮา..อนาถ...)

ที่จริงฝึกฝนมายังไงก็ได้งานสายนั้น จึงได้แต่งานภาพประกอบมากกว่า และกว่าจะวนกลับมาสายคอมิคก็ใช้เวลาพอสมควร...(เอิ็กๆ)

จากข้างต้นต้นฉบับ เรื่องล่ะ 2500 บาท จนกระทั่งตอนนี้เป็นราคาหน้าล่ะกี่บาท มีการ์ตูนไทยมากมายให้ได้รู้จัก ใครจะบอกว่าวงการนี้ขาลงไม่จริงเลย...