ฉันเป็นผู้ หญิงตัวเล็กๆธรรมดา ชื่อ ชิเนโกะ

ได้รับมอบหมายให้ดูแลหมูบ้านเล็กๆกลางป่า ตั้งแต่อายุ 14  อาจารย์ สอนฉันยิงธนู  จนเก่งที่สุด และฉันก็ถูกมอบหมายหน้าที่ให้ เป็นผู้ปกป้องหมู่บ้าน

แต่ฉันไม่สามารถปกป้องความรู้สึกตัวเองไว้ได้เลย ทำไมเด็กตัวเล็กๆอย่างฉันต้องมาทำหน้าที่ หนักขนาดนี้ วันนึงฉันเลยคิดที่จะไปจากหมู่บ้าน วิ่งเข้าป่าไป ไกลมากๆ แล้วก็หยุดที่ใจกลางป่าหาที่นั่งพัก แล้วก็เริ่มคิด สิ่งต่างๆ ที่เคยผ่านเข้ามา ทั้งความารัก ความสุข ความทุกข์

ฉันได้แต่ร้องไห้ กลางป่า คนเดียว ฝนก็เริ่มตกหนัก ขึ้นเลื่อยๆ แต่ฉันก็ทิ้งทุกคนมาเพราะความรู้สึกส่วนตัว ได้แต่ลังเล ว่าจะกลับไปหรือไปให้ไกลจากหมู่บ่านนี้   มีเสียงคนๆนึงดังขึ้นมา  เสียงนั้นคือ อาจารย์ ที่สอนยิงธนู  เค้าชื่อว่า คิง เนโกะ

คิง : ทำไมมานั่งร้องไห้ละ หืม

ชิเนโกะ: ปล่าวซะหน่อย ข้าไม่ได้ร้องไห้

คิง : เจ้ายังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยนะ ปากไม่ตรงกับใจ  ข้ารู้ว่าเจ้าคิดยังไงกับหน้าที่นี้ แต่ เจ้า ลองคิดดูให้ดี สิ่งที่เจ้าได้รับมอบหมายมาหมายถึงชีวิต คน ในหมู่บ้านทั้งหมด เจ้าไม่คิดจะบอกลาพวกเค้าก่อนเดินทางเลยหรือ

ชิเนโกะ: ........

คิง : แต่เจ้ารู้ไว้ ว่าทุกคนก็รักเจ้า เหมือนเดิมแม้ว่าเจ้าจะจากไป ยังคงออกเดินตามหาเจ้าทุกที่ ข้าก็เช่นกัน  แมวน้อยเอ๋ย  กลับไปกับข้าเถอะทุกคนเป็นห่วงเจ้ามาก..รู้ไหม 

ชิเนโกะ: ฮือๆ...... ค่ะ อาจารย์  พร้อมกับวิ่งเข้าไปกอด อ. คิง

คิง:เป็นเด็กดีรู้ไหม กลับกันนะ ชิเนโกะ ปะ

ชิเนโกะ:  คิดในใจ ....วันนี้ถึงฉันจะไม่ได้ไปสู่อิสระ ภาพ แต่ฉันก็ได้อยู่ใจกลางความรู้สึก ของคนอีกหลายคน  นี่แหละความสุขของฉัน สิ่งเล็กๆที่เค้าเรียกกันว่าความรัก แบร่