ความรู้สึกที่มีในตอนนี้คือ...เหตุผลบางอย่างของเส้นบางๆที่เรียกว่าความรู้สึก ทุกคนจะมีความโศก ความสุข ความโกรธ ความเกลียด หรือแสดงท่าทางในกิริยาต่างๆ 
แต่สำหรับบางคนนั้นในภาวะอารมณ์คือ...จะสุขก็ไม่สุด จะทุกข์ก็ไม่ดาวน์ จะโกรธก็ต้องหยุด จะเกลียดก็ต้องยั้ง จนในที่สุดมันเลยเป็นเส้นตรงที่ถูกขีดยาวไปเรื่อยๆ
รอวันระเบิดรึก็ไม่?  จะรอถึงวันที่สิ้นสุดรึก็ไม่... มันเหมือนเส้นสีดำยาวทอดไปตรงๆโดยที่ข้างๆเป็นสีขาว แต่ตรงปลายสุดไม่มีที่สิ้นสุด เหมือนเป็นการเริ่มต้นหรือเริ่มจากไม่มีอะไร
บางคนนั้นกลัวจุดนี้ กลัวความไม่มีอะไร กลัวความรู้สึกเริ่มจากเลข0 และมันก็เกิดขึ้น... รู้สึกได้ว่าเลขตัวนี้จะต้องมาเจออีกครั้ง แต่มันมีความกลัวขั้นอยู่
มันก็คงคล้ายๆการกลัวอะไรซักอย่าง...แบบหวั่นใจ... แล้วจะเอาชนะมันได้อย่างไร ไม่สามารถมีคำตอบได้เลย... ความรู้สึกมันว่างเปล่าและไม่มีขอบเขตที่จบสิ้น...คงต้องใช้เวลาเท่านั้น... จะหาคำตอบได้เช่นไร....
----------------------------------------------------------
การพึมพำนี้อาจไร้สาระ แต่การได้จดบันทึกและอาจจะมีใคร?มาอ่านก็เป็นหนทางหนึ่งของการได้รับรู้ การที่เราไม่จำกัดความว่าต้องโยนอะไรให้ใครแบบมีตัวตนหรือคนรู้จักกลับรู้สึกดีกว่า เหมือนวางขยะบนพื้นที่แห่งหนึ่งคนที่สามารถมองและสังเกตเห็นก็จะเห็น   คนที่ไม่สนใจก็แค่เดินผ่านไป....ในพื้นที่ๆเขาต้องเดินผ่าน...
มันอาจเป็นบทความของคนๆหนึ่งที่ตอนนี้ไม่มีจุดบรรจบ ที่คนที่มีจุดบรรจบหรือมีเป้าหมายมองแล้วอาจจะรู้สึกว่าไร้สาระ แต่สำหรับบางคนเส้นตรงที่ไม่มีที่สิ้นสุดนี้
มันน่ากลัวเพราะมันคือแก่นสารที่มีแต่เริ่มแต่ไม่มีจุดจบ เส้นตรงที่ลากยาวไปตลอดกาล... 

และฉันก็หวังว่าใครบางคนที่ลากเส้นยาวๆนั้นจะมาขำไอบทความนี้...ในอนาคต...