บนรถไฟฟ้า ไม่ได้มีดีแค่ท้องฟ้า กับมนุษย์ที่ไม่สนใจโลก เท่านั้น!!

.......the moment in time....เคยมั้ยกับโลกในภวังค์..กับใครอีกคน ที่ไม่รู้จัก

...ยี่สิบนาทีกว่าๆที่สายตาคู่นี้ไม่ได้ละไปจากจุดโฟกัสตรงหน้า...เช่นเดียวกันกับ... ฝั่งตรงข้ามกับสายตาอีกคู่หนึ่ง...

..มองหน้า สบตา อมยิ้ม แล้วก็ ..(ในใจ)..ไม่มีอะไรนอกจากนี้ ไม่ขยับเข้าใกล้ ไม่พูดคุย ไม่ทักทาย ไม่โชว์เบอร์ ไม่

ขอไลน์ แต่....มีให้กันแค่รอยยิ้มและภาพฉายในแววตา ไม่รู้ความหมายที่ได้มา และไม่มีความหมายตีส่งกลับไป

...แค่ชั่วเวลาหนึ่งที่จับได้ว่า ความรู้สีกนึกคิดมันหยุดทำงาน ในขณะที่..หัวใจ.. ยังคงเต้นทำงานเป็นจังหวะ...ปกติ

...จนชั่วขณะหนึ่ง...ได้จบลง  เจ้าของสายตาคู่นั้น จากไป เหลือเพียงละอองรอยยิ้มที่ทิ้งไว้ให้....

...ความรู้สึกกลับมา ความคิดเริ่มทำงาน ในขณะที่การทำงานของหัวใจเหมือนจะหยุด..เต้น...ไม่ปกติ

.........เราสองคนเป็นแค่เพียงคนแปลกหน้า ที่บังเอิญเกิดมาสบตากัน ภาพรอยยิ้มและสายตาที่ประสบ คือ การก่อให้เกิด

มิตรภาพเล็กๆ ที่บรรจุ  ความรู้สึก ความคิดถึง ความประทับใจ แม้ว่าต่อไปในชั่วระยะเวลาที่ยาวนาน โอกาสที่จะเจอกัน

คงไม่มี

....เธอ..ผู้ซึ่งไม่รู้จักฉัน  และ

....ฉัน...ผู้ซึ่งไม่รู้จักเธอ  แต่

....เรา...ก็ยินดีที่ได้รู้จักกัน..โดยที่ไม่รู้จักกัน

ปล..ขอเพียงแค่ไม่เป็นส่วนหนึ่งของสังคมก้มหน้า ช่วงเวลาดีๆที่เป็นที่น่าจดจำ อาจเกิดขึ้นได้เสมอ..ทุกที่..ทุกเวลา.