....ฟองอากาศใต้ท้องทะเลที่ผุดขึ้น...เกลียวคลื่นใต้น้ำที่ค่อยๆซัดสาดสีแดฉานลอยขึ้นจากก้นบึ้งของมหาสมุทร...

และดวงตาสีแดงที่เบิกกว้างของเด็กหนุ่มผมดำวัย 12 ปีคนหนึ่ง เขาได้พบเห็นซากศพจำนวนมากมายในมหาสุมทร เป็นซากศพที่เน่าเละได้ไม่นานและอีกจำนวนมากที่เป็นโครงกระดูก ทุกคนแต่งกลายคล้ายๆกันเป็นชุดกึ่งโจรสลัดและชุดในยุควิคตอเลี่ยน.
   "บัลธาซาร์..." เสียงของหญิงสาวลึกลับจากที่ใดที่หนึ่งในท้องทะเล เด็กหนุ่มหันไปมาเพื่อตามหาเสียงของของหญิงสาวนั้น
   "ใคร..? เสียงของใครกันนะ?" ความคิดที่สงสัยและผสมกับความหวาดกลัวเด็กหนุ่มพยายามที่จะว่ายน้ำขึ้นจากความมืดใต้ท้องทะเลนี้ แต่กลับไม่พบแสงจากเบื้องบน แต่นั่นยิ่งทำให้เขาหวาดกลัวมากขึ้น เขาพบว่าบริเวณโดยรอบจู่ๆก็ปกคลุมไปด้วยสีแดงของเลือดทุกอย่างมืดลงราวกับแสงจากตะเกียงที่ค่อยๆโดนลมพัดจนดับ 
   "ช่วยด้วย...!! ใครก็ได้...!!" เด็กหนุ่มยังคงพยายามตะเกียกตะกายขึ้นสู่เบื้องบนเพื่อจะพ้นจากความมืดพร้อมกับในใจที่เรียกร้องหาใครซักคนให้มาช่วย.. 
   "บัลธาซาร๋... อย่าได้มอง... ตรงนั้น..." สิ้นเสียงของหญิงสาว มือที่เปล่งแสงประกายในท้องทะเลได้โอบกอดร่างของเด็กหนุ่มพร้อมกับใช้มือขวาของเธอปิดที่ดวงตาทั้งสองข้างของเด็กหนุ่มไว้ เด็กหนุ่มได้รู้สึกว่าร่างกายตนเองเบาลงแต่ด้วยความหวาดกลัวที่ยังคงมีเขาจึงหลับตาสนิท เวลาได้ผ่านพ้นไปหลังจากนั้นเขาได้ลืมตาตื่นขึ้นและได้พบเห็นดวงดาวบนท้องฟ้า เขารุกขั้นนั่งและพยายามสังเกตบริเวณโดยรอบของตนเองพบว่าเขานั้นได้อยู่โขดหินใกล้ๆทะเลสีดำนั้นแล้ว  เด็กหนุ่มยังคงครุ่นงงและสงสัยว่าตนเองนั้นขึ้นมาได้อย่างไรและสงสัยว่าเสียงของหญิงที่เรียกชื่อของตนเองนั้นเธอคือใคร..? เด็กหนุ่มบัลธาซาร์มือจับคางและครุ่นคิดนึกถึงว่าเสียงนี้มันช่างคุ้นเคยเหมือนเคยได้ยินเมื่อนานมาแล้วแต่จำไม่ได้  ในช่วงเวลานั้นมือขวาของเขาก็แตะที่พื้นแต่มันไม่ใช่สัมผัสของโขดหินแต่เป็นผิวของเปลือกหอยที่มีเหล็กผสมอยู่รูปทรงของมันบิดเบี้ยวและเรียวยาวเหมือนไม้คทาอะไรซักอย่าง บัลธาซาร์ยกขึ้นมาและตกใจกับสิ่งที่เห็น
"นั่นมัน!! คาลิปโซ่...!! เจ้าปราบนางได้จริงๆด้วย บัลธาซาร์!!" เสียงชาวบ้านที่ถือคบเพลิงเหมือนพวกเขาทั้งหมดกำลังตามหาใครซักคน
บัลธาซาร์มองด้วยความงงไปที่ชาวบ้านแต่ก็สงสัยตนเองได้คทาคาลิปโซ่มาได้อย่างไร? แต่นั่นก็ทำให้บัลธาซาร์คิดไปเองว่า หรือจะเป็นเสียงหญิงสาวคนนั้นจะเป็นเสียงของคาลิปโซ่? แล้วภาพหลอนสีเลือดในท้องทะเลนั้นก็อาจจะเป็นภาพหลอนด้วยพลังของนางก็เป็นได้? บัลธาซาร์และเหล่าชาวบ้านพากันเดินทางกลับออกจากทะเลดำ

สิ้นแสงจากดวงไฟของชาวบ้าน แสงบนผิวน้ำจากทะเลหญิงสาวผมประกายทองคำดวงตาสีทองผิวขาวซีดเปร่งแสงจากใต้น้ำ นางได้มองไปที่โขดหิน นางหลับตาลงและยิ้มเล็กน้อยก่อนที่หันหลังสลัดครีมหางปลาของตนเองหายกลับไปสู่ใต้ท้องทะเล

"เธออาจจำฉันไม่ได้ แต่ฉันยังคงจำเธอได้... ไม่ว่าเธอจะเปลี่ยนไปแค่ไหน ฉันยังคงจำเธอได้เสมอ..."